Ağustos

Aydan bir  kayık yaptım

Yüzünün derinlerine

Kırıklarımı bir bir kapıların önüne bıraktım

Kalbinin kapıları

Ben de vardım orada

Dem köprüsüne astım

Üstüme beyaz dumanlar yolladım

Binlerce dil, binlerce yüz kucakladım

Hiçbiri senin gibi olmadı çocuğum

Az gittin, uz gittin

Parkın bir köşesinde 

Aklımda türlü oyunlarla

Bir başıma kaldım

Bu hüznü herkes anlar da

Ben düşünmeden ağlardım

Yıllar geçti

Büyüdü ellerin, koca adam oldun

Hiç geçmedin buralardan

Çünkü koca adam olmak demek elden bırakmaktı çocukluğu

Unutmaktı oyuncakları, düşleri ve umudu

Ben hiç bırakmadım

Kendime de hiç kızmadım

Çocukluktandır dedim, kalbime bastım

Ne zaman oraya gitsem

Sinemada yangın çıktı

Ne zaman unutmak istesem

Gramofona müjdeli bir plak koyardım

Ve sarsak bir anlamı olurdu diye düşünüp dururdum

Fesat bir yaz günü

Sevdiğim şehrin ağaçlarına hasretken

Ankara'da bulunmamın

Evvel zaman içinde,bin bir şeker içinde

Ruhunu çoktan eskitmişken

Burnuna kremşantiden bir nokta koymamın

Hepsini iyi biliyorum

Bir de el incesi olduğumu

Ne kadar yaramıyorsam tornistana ve sana

Düşüncelerimin gözlerinden akıyorsam bu sabah

Portakal reçelinin tadını henüz

bilmiyorsam

Otobüs camlarında yansımalar aramıyorsam

Her şeyi büsbütün unutmuş olamam

O halatlar türlü güzelliklerle

sarılırdı bana

Sanırdım ki pruvam seninle neta

Bir gün baktım ki

Göğünde kocaman soğuk eller

Yollarca uzaksın 

Sarı sıcakken görmez insan

Uzaklıklar hep yakalanmıştır ağlara

Uzaklara koşamam ama inanırım bir yalana

Düşlerimden başka kimse yakalayamaz beni

Utanma şair arkadaş denizimi ver bana

Çocuk utangaçlığımla, veda Ankara