Siasis

her gece sormak istediği
tek bir soru
gerçekten gerekli miydi
bakışlarda
binlerce anlam içinden
suda yürüyerek bana doğru gelen
tehditkarlık
gördüm
gerçekten gerekli miydi
çıkıyorum
heybende fazlası olmayan kontrolünden
gerçekten gerekli miydi
kızıllığında kaybolurken göğün
kış geldiğinde o sarımtırak
acı dolu havayı içine çeker gibi
nefret dolu nefes
duydum
gerçekten değerli miydi
seslendirilen evin içinde
ikilik es ölüm 
yalnız
yalnız uyandım
gerçekten gerekli miydi
ruhumun tacizine rehber
bir mesaj, iki söz
sıfatsız vücutlar zihninde önemlendiğinde
gerçekten gerekli miydi
bir hayal
üstünden ileri geri akan bacaklar
bir hayal
odamdaki siasis
uykunun ilk ayracı
benim ne düşündüğüme olan merak
şimdi ulaştın sana
izinsiz
gerçekten gerekli miydi

GÖK SİYAH MAVİ YER

Hiçbir şeyimiz yoktu

En az kaldırımda ölüme kollarını açmış öylece yatan kirpi kadar

Hiçbir şey hiçbir şeyi görmüyordu

Kör müydük yoksa şapkalarımız

Gözlerimizi mi kapatıyordu

Bir değil iki değil üç parlak göz

Kalbimden boğazıma doğru hareketlendi biri

Kendi dibimi deldim

Çok acıdı bazı gündüzlerim, gecelerim

Öyle çok acıdı ki

Kalp gözü müdür nedir

Gırtlağıma indirdim

Sorduğum an gerçeğim ılıdı;

Şapkanı çıkarttığında dökülen taşları kim topluyordu Tanrı?

Şapkanda kaç can vardı?

Biz hiç bilmezdik

Arada bir havalanırdı gözümüzdeki perdeler

Fotoselli lambanın üzerinden bana gülümseyen kertenkeleden başka kim hatırlayacak beni?

Plastik kuşaklar birbirine bağlanırken

Durun, gözümdeki bu yaş da neyin nesi?

Biliyorum

El değiştirenlerin nöbetinde duruyorum

Çağırılmıyorum

Yakup da değilim ama biraz karıştırıyorum

ellimde kirli bir bezle

Duvardan bağırıp duran karayı temizlemeye çalıştım bu gece

Sildikçe yeniden ortaya çıkıyor dünya âhı

“Malum ölümle besleniyordu tanrısı”

Aztekler mi yanılıyordu

Yoksa Tanrıyı hebefrenikleştiren algılarımızı mı yıkıyordu ölüm?

düşünüyordum ağaçlar yerinden sökülene kadar

Bir arada olamayacak kadar uzaktı ellerim

Düşünüyordum ve düşünmek delilikti

O zamanların akıllılarından daha deliydim

En sevdiğim lacivert kravatında

Parmağımın ucu kadar bir leke

Benim yerime o anlatsın

Kızma çocukluğuma atttığım tokatlara

Sen artık o adam değilsin

Saldın içindeki kuşu göğe

Öyle bir saldın ki

Gök titredi üstüme

PALTO

Kirpiklerimin köküne bağlı çekingen burnumla 
Kokladım grinin eriştiğim adını
Kokusunu alır almaz bu şehrin
Masanın ucundaki bir bardak gibi hissettim
Sonra yazılmamış bir şiirin üstüne soğuk sular içtim
Kader gibi bekleyişler geçti içimden 
Yırtık çorabından utanan çocuk gibi utandım delik deşik kalbimden
Bir kuş gördüm
Bakışlarıyla kuşluğundan utan der gibi koşan insanlar arasında
En çok da benim gibi bir his duyan
Hüznü yeşil bir levha diye kalbine asan
O da mı hezeyan içinde geçirirdi aylarını
Bunca insan içinde soluk alıp verirken
Bana benzeyen
Kaygılı korkusuz kumrum benim

Ağaçlarla sarılır, çiçeklerle konuşur gibi yaşadım hayatı
İncitmeden
En çok yaşımı ve bu mevsimi sevdim
Düzen içinde kaybolmuş aşkımı aradım uzun gecelerde
Ararken boş odalarda yankılanan içimi dinledim tenimde 
Bu hali yalnız kumrum anlar
Ankara'da insanlar eski anılarını çöpe atamadıkları için mi temizdir çöp kutusundan yoksun sokaklar?
Sahte bir borç gibi duran ölümsüz duvarları mı saklar onların anılarını benim kadar? 

Bir gün insanların sesleri yükselince kuşların ağaçları terk ettiğine rastlarsa gözlerin, şaşırma Gideceğim derken önünde diz çöküp yanaklarını öpüşümü düşün 
Kuşları seslerimizle incittiğimiz için giremediğimiz cennetler gelsin aklına 
Umutsuz da olma, olanca binayı atla
Serpme dalgaların Kız Kulesi'ni nasıl öptüğünü düşün

Yorgunluğumu koklasan da otoyollarda  
İzlediğin ilk çizgi filmleri hatırla, resmi binaların duvarlarında
Kremşantiler dök bulutların arasına
Oyunlar oyna hep 
O gök senin bu gök benim
Benim temel reis kadar güçlü sevgilim
Ki senin ıspanağın bendim

Bambu Dergi/ Sayı 15

Ağustos

Aydan bir  kayık yaptım

Yüzünün derinlerine

Kırıklarımı bir bir kapıların önüne bıraktım

Kalbinin kapıları

Ben de vardım orada

Dem köprüsüne astım

Üstüme beyaz dumanlar yolladım

Binlerce dil, binlerce yüz kucakladım

Hiçbiri senin gibi olmadı çocuğum

Az gittin, uz gittin

Parkın bir köşesinde 

Aklımda türlü oyunlarla

Bir başıma kaldım

Bu hüznü herkes anlar da

Ben düşünmeden ağlardım

Yıllar geçti

Büyüdü ellerin, koca adam oldun

Hiç geçmedin buralardan

Çünkü koca adam olmak demek elden bırakmaktı çocukluğu

Unutmaktı oyuncakları, düşleri ve umudu

Ben hiç bırakmadım

Kendime de hiç kızmadım

Çocukluktandır dedim, kalbime bastım

Ne zaman oraya gitsem

Sinemada yangın çıktı

Ne zaman unutmak istesem

Gramofona müjdeli bir plak koyardım

Ve sarsak bir anlamı olurdu diye düşünüp dururdum

Fesat bir yaz günü

Sevdiğim şehrin ağaçlarına hasretken

Ankara'da bulunmamın

Evvel zaman içinde,bin bir şeker içinde

Ruhunu çoktan eskitmişken

Burnuna kremşantiden bir nokta koymamın

Hepsini iyi biliyorum

Bir de el incesi olduğumu

Ne kadar yaramıyorsam tornistana ve sana

Düşüncelerimin gözlerinden akıyorsam bu sabah

Portakal reçelinin tadını henüz

bilmiyorsam

Otobüs camlarında yansımalar aramıyorsam

Her şeyi büsbütün unutmuş olamam

O halatlar türlü güzelliklerle

sarılırdı bana

Sanırdım ki pruvam seninle neta

Bir gün baktım ki

Göğünde kocaman soğuk eller

Yollarca uzaksın 

Sarı sıcakken görmez insan

Uzaklıklar hep yakalanmıştır ağlara

Uzaklara koşamam ama inanırım bir yalana

Düşlerimden başka kimse yakalayamaz beni

Utanma şair arkadaş denizimi ver bana

Çocuk utangaçlığımla, veda Ankara

MEKTUP

Habersizdir çoğu an; ben cevabımı kendimden alırım,

Ve asla gocunmam.

Bu defa diyorum, bu defa; farklı yerlerden uçuyoruz,

Uçuyoruz ya; bu da demektir ki, yetinmezliği üstümüze alıyoruz

Aşağıda kalbimden biri var, kenarına köşesine düştüğüm

İçim çekiyor, aldanmıyorum.

Kirpiklerinden anlıyorum,

Aranma boşuna, nasıl olsa düşürürüm maviyi

Ve parmaklarım üzerine ellerini alırım, ellerini

Ellerini ezberletirim kalbime,

Her çizgisini o görkemli coğrafyanın;

Gezinirken çölün üzerinde ve aniden

Tuttukça hayatlaşan çizgisini.

Bir ben varım tam ortasında ellerinin,

Gözlerini aldım doldurdum,

Fakat hâlâ kendime kızmıyorum,

Güzelliğini içtim yudum yudum

En çok da Kadıköy'den

Bir gün oralarda olacağımızın bilincinde ceviz ağaçları var gönlüme ilişmiş,

Sesimize karışan kuşlarıyla

Ege denizinde boğuyorum kötü olan ne varsa

Omzumdaki yükten taşıyorum;

İşte şu yağmurun göğünden taşıyorum

Koşuyorum sana,

Neyim varsa aldım da geldim,

Bölündüğümden çok birleştim,

Sen benim mevsimimin en güzel iklimi,

Sendendir poyrazların ısıtması içimi

Sevinçte, mutsuzluğu yudumluyoruz bir ağızdan

Diyorlar ki gelen özlemin mevsimidir

Yalan konuşur kadınların gözlerindeki sonbaharlar aldırma sevgilim

Bende her mevsim Haziran'dır

Ve her haziran şairin ölümüne isyan eder gibi

Bir aşk doğurmaktır

Sen çok yakınlarda bir geleceksin

Mavigillerin en sonsuzu, ta kendisi olmak için.  

Bir adam göreceğiz, bardağının içinde sarı bir tabanca

Hayatımı kucaklayacağım,

Benim olmadığını anlayana dek

Korkular da olacak

Ama hemen yanından geçip gidince

Denize dayayıp sırtımızı birbirimize mektup yazacağız

Konuğumuz pürtelaşlık olabilir

Ağırlaşınca gözlerimden kucaklayacağım seni

Yanımın ve üzerine içimin olacak

Doğruluk tüyüm seninle tartılacak

Konuğumuzu uğurladıktan sonra rahatça kapanacağız kapılar gibi

İstanbul'u üzerimize kilitleyeceğim

Tükenmeyen gerçeğimi üstüne asacağım

Ve yazacağım varoluşumun ardına

Kocaman gözlerini köpüren denizlere mi döndün ne var?

Ayın yüzünde türlü erozyonlar

Gözündeki tuz yandıkça akıyor zakkumlar

Dahası yatağımın üzerinde görünmeyen bağlar

Seni arama dönencelerinde boynuma dolanırlar

Halılarda yitmişleri, tavanlarda yorgunluğu gözetiriz

Ömrünüz salıncaklar gibi elimizden geldiğincedir 

Yaşlı bir gramafonum ben, içine sözler oturtulmuş

Nicedir aynı parçayı döndürüyorum 

Gel ki,

Gençleşeyim!

Nakış

Ah Tanrım!
Kuşları çok sevdiğimden midir bilmem,
Vuramadım turnayı gözünden.

İZMARİT

Bir kuş olunuz bayım,

Ama bir angut kuşu olmayın sakın!

İnsanların bir şeyleri unutmaya ihtiyacı vardır bayım;

Mavinin içinde uçmaya,

Yeni bir gökyüzü bulmaya,

Yeni kuşlar tanımaya ihtiyacı vardır.

Kaybolmayın bayım,

İnsanın yanlışı tatmaması lazım.

Eğer bir kağıt ve kaleme sahipseniz yazmalısınız bayım,

Kuş kadar dilinizle yapabileceğinizin en iyisi budur.

Yazdıkça evrenden büyük olursunuz bayım,

Önce başlamak lazım.